Im bardziej ekstrawagancko, tym śmieszniej

Nierzadko spotykam się z sytuacjami, w których gdy słyszę jak na imię swojemu potomkowi dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej łagodna reakcja. Czasami bywa także, że chce mi się płakać, jestem zdruzgotany, zmieszany, po prostu nie mogę uwierzyć. O gustach się ponoć nie sprzecza, to co może nie podobać się mnie, pozostali mogą uważać za doskonałość - i vice versa. Grunt jednak w tym, iż myślę, że niektóre imiona tak dobitnie wryte są w naszych umysłach, tak bezdyskusyjnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, że wielkim ryzykiem jest chrzczenie tak swoich dzieci, które na dodatek posiadają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z człowiekiem o imieniu Adolf, i wcale nie był Niemcem. W swym życiu dostąpiłem okazji uścisnąć rękę Albinowi, który ani trochę nie miał bladej skóry oraz Alfonsowi, który bynajmniej zarabiał na życie udzielając się w dzienniku - i nie była to przykrywka. W sferze politycznej Polski czynnie działają również politycy o dźwięcznie brzmiących imionach Maria - jest przecież Pan Rokita a także prezydent Komorowski - czy wam też coś tu nie pasuje? Jeżeli chodzi o damy, moja koleżanka ma na imię Genowefa i nawet nie zadawajcie pytania czy ma na nazwisko Pigwa. Jest także Sonia, która kojarzy mi się z niedużym, bezbronnym gryzoniem, którego trzyma się w terrarium, a także Żaklina, której imię z trudem przechodzi mi przez aparat dźwiękowy. Myślę, że im dłużej i intensywniej rodzice dumają nad imionami dla swoich dzieci, tym gorsze są tego skutki.